Przejmujšcy list chorego na raka Gabriela Garcii Marqueza

Gdyby Bóg podarował mi odrobinę życia…

      Gabriel Garcia Marquez, 74-letni, wybitny pisarz kolumbijski, autor m. In. Słynnej powieœci „Sto lat samotnoœci”, laureat Nagrody Nobla z 1982r. –jest chory na raka limfatycznego. Pisarz wycofał się z życia publicznego publicznego do swoich przyjaciół rozesłał pożegnalny list rozpowszechniany w Internecie.

Oto list Gabriela Garcii Marqueza:

       Jeœliby Bóg zapomniał przez chwilę, że jestem marionetkš i podarował mi odrobinę życia, wykorzystałbym ten czas najlepiej jak potrafię.

Prawdopodobnie nie powiedziałbym wszystkiego, o czym myœlę, ale na pewno przemyœlałbym wszystko, co powiedziałem.

Oceniałbym rzeczy nie za wzgl. na ich wartoœć, ale na ich znaczenie.

Spałbym mało, œniłbym więcej, wiem, że w każdej minucie z zamkniętymi oczami tracimy 60 sekund œwiatła. Szedłby, kiedy inni się zatrzymujš, budziłbym się, kiedy inni œpiš.

Gdyby Bóg podarował mi odrobinę życia, ubrałbym się prosto, rzuciłbym się ku słońcu, odkrywajšc nie tylko me ciało, ale mojš duszę.

Przekonałbym ludzi, jak bardzo sš w błędzie myœlšc, że nie warto się zakochać na staroœć. Nie wiedzš, bowiem, że starzejš się właœnie, dlatego, iż unikajš miłoœci!

Dziecku przyprawiłbym skrzydła, ale zabrałbym mu je, gdy tylko nauczy się latać samodzielnie.

Osobš w podeszłym wieku powiedziałbym, że œmierć nie przychodzi wraz ze staroœciš, lecz z zapomnieniem (opuszczeniem).

Tylu rzeczy nauczyłem się o Was, ludzi… Nauczyłem się, że wszyscy chcš żyć na wierzchołku góry, zapominajšc, że prawdziwe szczęœcie kryje się w samym sposobie wspinania się na górę.

Nauczyłem się, że kiedy nowo narodzone dziecko chwyta swojš maleńkš dłoniš po raz pierwszy palec swojego ojca, trzyma się już zawsze.

Nauczyłem się, że człowiek ma prawo patrzeć na drugiego z góry tylko wówczas, kiedy chce mu pomóc, aby się podniósł.

Jest tyle rzeczy, których mogłem się od Was nauczyć, ale w rzeczywistoœci na niewiele się one przydadzš gdyż, kiedy mnie włożš do trumny, nie będę już żył.

Mów zawsze, co czujesz, i czyń, co myœlisz.

Gdybym wiedział, że dzisiaj po raz ostatni zobaczę Cię œpišcego, objšłbym Cię mocno i modliłbym się do Pana, by pozwolił mi być Twoim aniołem stróżem.

Gdybym wiedział, że sš to ostatnie minuty, kiedy Cię widzę, powiedziałbym „kocham Cię”, a nie zakładałbym głupio, że przecież o tym wiesz.

Zawsze jest jakieœ jutro i życie daje nam możliwoœć zrobienie dobrego uczynku, ale jeœli się mylę, i dzisiaj jest wszystkim, co mi pozostaje, chciałbym Ci powiedzieć, jak bardzo Cię kocham i że nigdy Cię nie zapomnę.

Jutro nie jest  zagwarantowane nikomu, ani młodemu, ani staremu. Być może, że dzisiaj patrzysz po raz ostatni na tych, których kochasz. Dlatego nie zwlekaj, uczyń to dzisiaj, bo jeœli się okaże, że nie doczekasz jutra, będziesz żałował dnia, w którym zabrakło ci czasu na jeden uœmiech, na jeden pocałunek, że byłeœ zbyt zajęty, by przekazać im ostatnie życzenie.

BšdŸ zawsze blisko tych, których kochasz, mów im głoœno, jak bardzo ich potrzebujesz, jak bardzo ich kochasz i bšdŸ dla nich dobry, mniej czas, aby im powiedzieć „jak mi przykro”, „przepraszam”, „proszę”, „dziękuję” i wszystkie inne słowa miłoœci, jakie tylko znasz.

Nikt Cię nie będzie pamiętał za Twoje myœli sekretne. Proœ, więc Pana o siłę i mšdroœć, abyœ mógł je wyrazić. Okaż swym przyjaciołom i bliskim, jak bardzo sš Ci potrzebni.

Przeœlij te słowa, komu zechcesz.

Jeœli nie zrobisz tego dzisiaj, jutro będzie takie samo jak wczoraj.

I jeœli tego nie zrobisz nigdy, nic się nie stanie.

Teraz jest czas.

Pozdrawiam i życzę szczęœcia!!!

"